هر چ ِ قــَـدْر می خواهی

لبخند بزن

٬

زانوهایم را

گـــچ سیمان گرفته ام ..

   انگار

   چشمخند ت ٬ پشت پلک هام

   منگنه شده باشد

   و این

   لطیــــف ترین تعبیر منست

                  از

   نرمیـنه لغزش شبیخونت

   بخواب هام ..

یا لیتنی کنتُ ترابا"

( کاشکی خاک بودمی )

- نباء . چهل -

بآل زدن

{ این پایین }

بال بال زدن ..

بـــــــــــــــــــــــــی هُرم ِ نگاه { ت}

  انگشت ها م ٬

پاییزانِ سّرد ِ

 بلندْ سپیداران ِ

بـــــــــــــــــــــــــی گــُنجشک   ..

سهمم

نسیم ی شد

از آن لرز ِ چشمداشت طوفان

چنین ست که

مرامنامه ی قامت ما ست ..

الشبابُ شعبة ٌ من الجنون

- نهج الفصاحة -

به سیمُرغ که نه ٬

حکایت م

حکایت ِ

مگس است و

پنجره های قدّی شفّاف ..

- دیده اید ؟ .. آنقدر سر می کوبد تا .. -

- یادممیآد × 

ته خنده هایم

فالش می زند

لو می رود مدام ٬

بغض لعّنتی ..

شاید

از تناوب اندووه و خنده مانی بود

که ترکّ خوردیم

آنسان که فنجان بلور گرم چای ٬

از آب سرد

ما

که گرم و سرد روزگار را

چشیده ایم ..

یادممیآید: ×

 صّدای سّرد برگ های غریبه هست ٬

 که می سایند بهم ٬

به نفور ..

صدای تو هم که نباشد ؛

لاشه ی نیمخورده ی لجن اندود ماه هست ٬

که می افتد میان چاله های گلی ٬

به وضوح ..

تو هم که نباشی ؛

ههّ

ملالی نیست ٬

حتّی ..

و بلغَتِ القُلوبُ الحناجــرَ

( و {آنگاه} که جانها به گلوگاهها رسید )

- احزاب . ده -

نشانه میرود

شوری شان

دریاچه ی نمک ِ

گوش هایم را ؛

                                               یکی

                                      یکی

                                                                                                                    یکی

                         یکی  ..       

پرده ریســــه رفت

از قلقلک باد

ت ققّقّقّ !

پنجره ی حســود ٬

جم و جورش کرد !

حالا  حتّی

خوشی هم

میزند زیر

دلم .. 

و ما تلک بیمینک یا موسی ؟ ..

(وآنچیست بدست راست تو ٬ ای موسی ؟)

-طه . هفده-

" آ نچه هنوز تلخ ترین پوزخند مرا بر می انگیزد ٬ « چیزی شدن » از دیدگاه آنهاست 

ــ آنها که می خواهند ما را در قالب های فلزی خود جای بدهند .

آنها با اعداد کوچک به ما حمله می کنند .

آنها با صفر مطلق شان به جنگ با عمیق ترین و جاذب ترین رویاها می آیند ــ

و ما خُرد کنندگان جعبه های کوچک کفش هستیم . "

ـ بار دیگر شهری که دوست می داشتم . نادر ابراهیمی -

حکایت َم ،

حکایت ِ

پرّه های نارنج ست

و

لب ِ  پاره    -    پوره . . ؛

.

.

  .. وفکر کرد

  وقتی میگذارد میان لبانش ،

  کاش

  " سیگار " او را می کشید

        می سوخت

        خاکستر می شد ،

        می

        ر

        ی

        خ

        .

        .

     . .  ت ت    ت . .

غرولند خوابآلوده ی فلاسک ها ،

توی گوش هم ؛ 

ز من مپرس که در دست او دلت چون است

ازو بپـرس که انگـُشــــــتهاش در خون است

(سعدی)

- کف ِ دست ِ پر ملاحظه ی پدربزرگ ـ

-

این

گوشواره ی کودومتونه ؟

میانه ی پل صـراط ،

نشستم  و  

 هایّ های

گریـستم ؛

که عجیب

به قعر ِ یاد ِ موی ِ تو می انداخت  

مرا ..

زیر صدایِ      تقّ و تقّ ِ    شکستن ِ    تُخم مرغ ِ     عسلی ؛

 این چه رسمی ست که هربار ،

تمام موهای دست م

باحترام ابهت حروف نام تو

سراسیمه و یکدست ،

قیام می کنند ؟ ..

سناریو را در دست گرفت

پس دوباره مرور می کنیم :

اول من اشرف مخلوقاتم را عرضه می کنم ٬
خواهم گفت سجده کنید .. و طبعا" ملائکه و کروبیان بسجده در خواهند آمد .
اینجاست که تو حماسه ات را می آفرینی ؛ بلند می شوی و در میان پرستندگان حریم کبریایی ام ،
سینه ات را صاف می کنی و می گویی نه ! سجده نمی کنم !

داد می زنی ها ،
صدایت را همه بشنوند .. با این قسمت بعدها خیلی کار داریم .

بعد هم که – خب طبیعی است دیگر - ، من می گویم تو رانده شده ای و اینها ..
خلاصه ، درست شد ؟

شیطان ، تسلیم شده ، سرش را بر زمین کوبید ،
و زار زار گریست .

تبعید گروهک های فعّال ادبی کتاب خانه

به بیابان انباری

و روی کار آمدن

چارگزینه ای ها ..